13 okt Ik ben…

‘Ik ben’ zonder verdere invulling,  is de ervaring van simpelweg Zijn. Nu we zo’n 3 maanden onderweg zijn met ons busje is dat overwegend het gevoel dat ik heb. Ik ben en meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Alles is zo los! Dat was altijd al zo maar ik hield me onbewust toch vast aan beelden over mezelf aan het werk, in relatie, met mijn kinderen, van mijn huis, straat en stad. Omdat de omgeving nu steeds verandert en alles steeds anders en nieuw is, spiegelt het heel direct hoe het eigenlijk altijd al is: los, leeg en vrij stromend van zichzelf.

Het zijn niet de omstandigheden zeg ik vaker, maar ze kunnen wel helpen. Het zo op weg zijn, zonder dat we ergens hoeven aan te komen, laat makkelijk(er) zien hoe het altijd al is. Het voelt op een bepaalde manier als een lange retraite. Of eigenlijk is het misschien wel meer heel gewoon het leven zelf. Om te herkennen dat alles wat je ziet en iedereen die je ontmoet een directe spiegel is van wie je bent. Wie ik ben is dus alles. Maar zou ik het benoemen wat dit alles dan is wordt het toch snel weer iets, gevangen in een woord, een klein beetje afgebakend, vast en minder stromend.

Voor nu laat ik het open en ‘ik ben’ is de ervaring. Enkel zwijgen in ademloze verwondering dat alles zo gewoon, simpel en nabij is, en tegelijk van zo’n ongekende schoonheid.